قیافشو!

چیه؟ پشیمونی که دلمو شکوندی؟ بهت خوش نگذشت بدون من؟

اینقدر بهت بد گذشت که دلت واسم تنگ شد اونجوری؟

خدا بگم چی‌ کارت نکنه.

زود باش برگرد.

من اینجا منتظر می‌شینم تا بیای.

نترس! مسخره ت نمیکنم.

این دفعه هم میبخشمت. ولی‌ دفعه ی آخرت باشه اینجوری میذاری میری.

(پی‌ نوشت: یاهو بسته شده مجبورم اینجا باهات دردو دل کنم! )

داری میری... داری دورتر میشی‌.

و حسرت یه خداحافظی گرم داره فکرتو می‌خوره.

صداتو میشنوم که میگی‌ بیا و دستمو بگیر.

حس می‌کنم سردت شده و می‌خوای اونجا باشم تا نوازشت کنم.

خودتو توجیه میکنی‌؛ میگی‌ باشه وقتی‌ برگردم از دلش درمیارم.

ولی‌ خوب که فکر میکنی‌ میبینی‌ یا وقتی‌ برگردی دلت آروم نمیگیره.

با خودت میگی‌ چی‌ کار کنم خوب. از اینجا بهش بگم خداحافظ.

ولی‌ نه... دل هوایی‌ می‌شه! اصلا بد عادت می‌شه. هر وقت برم مسافرت انتظار داره که همین کارو بکنم.

بعد قانع میشی‌ و سعی‌ میکنی‌ به روی خودت نیاری. یه کم سر خودتو گرم میکنی‌.

ولی‌ میدونی که نمیتونی به خودت دروغ بگی‌.

میدونی که گرمای دستمو نبردی واسه همینه که سردت می‌شه. میری توی فکر دوباره.

یهو یه فکر بد به سرت می‌زنه که مثل بخار الکل یهو میپره از سرت؛ میگی‌ اصلا کاش نمیومدم!

بعد زودی میگی‌ طفلی دوستم گناه داشت. خوب اونم از دوستی با من سهم داره. نمی‌شه که همش مال اون باشم.

توی این لحظه است که آرزو میکنی‌ ای کاش همش مال اون بودم. نه... خوب کاش اون همش مال من بود.

آره! اینجوری بهتره. اگه اون مال من بود الان اینجا پیشم بود. باهام میومد هرجا میرفتم. دیگه مجبور نبودم تنها باشم و سرما رو لعنت کنم.

بعد میری توی فکرو خیال که واااای اگه الان اینجا بود...

شاید داری با خودت فکر میکنی‌ که دیگه هیچوقت برنمیگشتی چون دلت می‌خواست تا آخر دنیا بریم، کنار هم، پا به پای هم... بعد میگی‌ آااااااا فکر کن!

وای خدا! سرمو بردی. مرگ من یه کم آرومتر فکر کن.

هستم

با خیال تو سرشار و رها

و هر لحظه چنان می‌گذرد که انگار وقتی‌ برای بودن نیست

و من کم می‌آیم گاهی

هرچند که هستم

دور از تو و به انتظار دیدنت

بی‌ قرار

در حسرت بلندای طاق دود تو

به تمنای نگاهت

و لمس دستانی که با دستانم آشناست...

من یه بازنده نیستم که هرجور خواستین با من رفتار کنین!

من می‌خوام پرواز کنم و همهٔ وزنه‌هایی‌ که بهم آویزون کردین هم نمیتونه جلو مو بگیر.

من هنوز آرزو دارم. هنوز می‌خوام دریا باشم و کسی‌ هم نمیتونه راهمو ببنده!

احسان رو دیدم.

همه چیش مثل ادینای بود. حتی عطرش...

هه هه هه! 

شاید دیگه عاشقت نشم! فکر کن!!!

خیلی‌ خوشحالم. تقریبا دارم می‌میرم از خوشحالی!

داشتم برات شعر می‌گفتم.

سرم رو بالشت بود و توی خلصه بودم.

۲ روز بود غذا نخورده بودم و جز فکر کردن به تو کاری نداشتم.

با خودم فکر می‌کردم نکنه باید دوباره قرص‌های اعصابمو بخورم.

شاید اینجوری شبا بهتر بخوابم...

شایدم یادم بره که دارم عاشقت میشم!!!

نمی‌خوام بهت فکر کنم. کاش دیگه نبینمت! هیچوقت...

خدا کنه من زودتر برم یا تو بری حداقل.

همهٔ زندگیم بوی حسرت و نخوت میده. دیگه تحمل خودمم ندارم. آخه چرا بند تو شدم؟!

تو که یه سر داری هزار سودا! منو تو توی کجای زندگی‌ به هم رسیدیم؟ من که داشتم به درد خودم میمردم. چی‌ کارم داشتی لعنتی؟

چرا نمیذاری برم؟ چرا نمی‌تونم ازت دل‌ بکنم؟ این همه درد منو می‌کشه. چرا همهٔ دوست داشتن‌ها دردناکه؟

میرم قرص میخورم! مثل احمقا... مثل دیوونه ها... مثل عاشقا...

میترسم...

میترسم برم و دلم رو اینجا جا بذارم.

میترسم احساسم گم شه،

میترسم فراموش بشم و فراموش کنم...

باورم نمی‌شه که باید برم!

همیشه صدای برگ‌ها میاد... تو حیاط... رو موزییکا...

انگار دارن منو تهدید می‌کنن که اگه در اتاقم باز بمونه، بهم حمله می‌کنن.

یه روز همهٔ برگ‌ها میریزه،

یه روز که پائیز تموم شه برگ‌ها هم تموم میشن.

و من دلم واسهٔ صدای نخراشیدشون تنگ می‌شه.

حسرت افتادن یه برگ تو اتاقم تا یه ساله دیگه به دلم میمونه.

یه ساله دیگه...

یه ساله دیگه که معلوم نیست برگ‌های من رو درختم هستن یا همشون ریختن...

شاید پائیز من زودتر تموم بشه.

شاید دیگه برگی نیفته...

شاید دیگه پائیز رو نبینم...

اولین روز گذشت. مثلا قرار بود با کسی‌ از دوستام حرف نزنم و تنهایی‌ رو تجربه کنم که البته زیاد موفقیت آمیز نبود. ولی‌ در عین حال اونایی هم که می‌خواستم نداشتم!

میدونم که هنوز حتی اول راه هم نیستم. میدونم هنوز شروع نشده. میدونم... و میترسم...

با اینکه خودم حکم این تنهایی‌ خود خواسته رو دادم اما میدونم وقتی‌ درد شروع بشه کنترلی روش وجود نداره و معلوم نیست منو تا کجا ببره. میدونم باید تا تهش برم وگرنه همهٔ زندگیم پوچه.

می‌خوام داد بزنم و بگم کم آوردم. حتی ۲۴ ساعت هم نتونستم تحمل کنم! ولی‌ حس همون کارم ندارم.

میدونم هنوز دارم سقوط می‌کنم. امیدوارم بودم به ته رسیده باشم ولی‌ انگار هنوز تو هوا معلقم.

چرا این قصه ته نداره؟!

باید پائیز را سرود، از نو...

وقتی‌ ریشه‌های وجودم خشک تر از برگ های پائیزی میشوند،

دیگر امیدی به دیدار بهار ندارم!

و حتی در آخرین لحظه‌های بیداریم یاد توست که خاطر مرا چنگ میزند.

امان از پائیز و روز‌های که بدون تو می‌گذرد...