تهران

با همه شکوه و عظمتش،

شهری که خیال من بود و زادگاه رویاهای دورم:

درس، زندگی‌، کار و عشق...

چه غریب می‌شویم من و این شهر بعد از ۶ سال...

و هوایی‌ که هوایم بود این چنین سرد و سنگین بر سرم آوار می شود

فقط بعد ۶ سال...

خیابانهای پائیزی و اولین برف سال ۸۸

من و تنی خسته

حتا سایه‌ام هم تاب تعقیبم را ندارد

و گاه و بی‌ گاه در خاکستری این ابرها جایی‌ گم میشود

میروم و میروم

به دنبال نشانه ای، چیزی، خطی‌ یا کور چراغی...

با سیگاری در دست و نوای سازی در سر

میکشم و می‌شنوم و راه میروم

و سیر نمیشوم!

اه ه ه ه که این شهر چقدر طول میکشد

این روز‌ها چقدر طول میکشند

این جستجو چقدر طول میکشد

و من هیچوقت نمیفهممش

آغاز و پایانی نیست

تا چشم کار می‌کند راهست و بی‌ راه

سنگینی‌ نگاه‌ها و پچ پچ رهگذران -> دختری سیگار به دست در اولین برف پائیزی سال ۸۸

با هر قدم سنگینتر، سردتر و تاریکتر

و خورشید

او هم دریغ می‌کند از من نوری را که زمانی‌ بی‌ امان بر سرم می‌برید

چه تلخ شدم از طعم آخرین سیگار

پلهای عابر پیاده:

توهم رهایی از این پیکر منحوس را میدهند

و فقط عبور از طول پل کافیست که بفهمم فریب خورده ام!

دیگر صدای نیست

از آنجا که زمانی‌ دلم بود

سکوت

  سکوت

    سکوت...

دردهایی از جنس شیشه،

به سبکی پر،

به پاکی‌ عشق.

***

بر من نتاب!

تو خورشید سرزمینهای دوری

و من تاریکی‌ این خاکم!

عشق‌های یک روزه،

احساسات کنترل شده،

منطق‌های فازی شده،

هیجانات سرکوب شده،

نگاه‌های محروم شده،

حرفهای گفته نشده،

دل‌های رام شده،

معاشقه‌های انجام نشده،

لب های بوسیده نشده،

تن‌های لمس نشده،

مو‌های نوازش نشده،

واقعیت های درک نشده،

قرارداد‌های پذیرفته شده،

باور‌های القا شده،

راه‌های رفته نشده،

غرور‌های شکسته نشده،

حرمت‌های نگاه داشته شده،

ترانه‌های خواند نشده،

تجربه‌های انجام نشده،

سرزمین‌های کشف نشده،

آهنگ‌های رقصیده نشده،

راز‌های فاش نشده،

خاطرات فراموش شده،

زیبایی‌‌های انکار شده،

جدایی‌های اجبار شده،

مصالح اندیشیده شده،

منافع در نظر گرفته شده،

آینده‌های پیش بینی‌ شده،

و حسرت‌های به دل مانده...

سهم من همین است و بس!

من یه بازنده نیستم که هرجور خواستین با من رفتار کنین!

من می‌خوام پرواز کنم و همهٔ وزنه‌هایی‌ که بهم آویزون کردین هم نمیتونه جلو مو بگیر.

من هنوز آرزو دارم. هنوز می‌خوام دریا باشم و کسی‌ هم نمیتونه راهمو ببنده!

میترسم...

میترسم برم و دلم رو اینجا جا بذارم.

میترسم احساسم گم شه،

میترسم فراموش بشم و فراموش کنم...

باورم نمی‌شه که باید برم!

همیشه صدای برگ‌ها میاد... تو حیاط... رو موزییکا...

انگار دارن منو تهدید می‌کنن که اگه در اتاقم باز بمونه، بهم حمله می‌کنن.

یه روز همهٔ برگ‌ها میریزه،

یه روز که پائیز تموم شه برگ‌ها هم تموم میشن.

و من دلم واسهٔ صدای نخراشیدشون تنگ می‌شه.

حسرت افتادن یه برگ تو اتاقم تا یه ساله دیگه به دلم میمونه.

یه ساله دیگه...

یه ساله دیگه که معلوم نیست برگ‌های من رو درختم هستن یا همشون ریختن...

شاید پائیز من زودتر تموم بشه.

شاید دیگه برگی نیفته...

شاید دیگه پائیز رو نبینم...

اولین روز گذشت. مثلا قرار بود با کسی‌ از دوستام حرف نزنم و تنهایی‌ رو تجربه کنم که البته زیاد موفقیت آمیز نبود. ولی‌ در عین حال اونایی هم که می‌خواستم نداشتم!

میدونم که هنوز حتی اول راه هم نیستم. میدونم هنوز شروع نشده. میدونم... و میترسم...

با اینکه خودم حکم این تنهایی‌ خود خواسته رو دادم اما میدونم وقتی‌ درد شروع بشه کنترلی روش وجود نداره و معلوم نیست منو تا کجا ببره. میدونم باید تا تهش برم وگرنه همهٔ زندگیم پوچه.

می‌خوام داد بزنم و بگم کم آوردم. حتی ۲۴ ساعت هم نتونستم تحمل کنم! ولی‌ حس همون کارم ندارم.

میدونم هنوز دارم سقوط می‌کنم. امیدوارم بودم به ته رسیده باشم ولی‌ انگار هنوز تو هوا معلقم.

چرا این قصه ته نداره؟!

می‌خوام یه بازنده باشم...

مثل یه ضعیف ترسو که هیچی‌ تو این دنیا نداره؛

نه زندگی‌، نه رویا و نه عشق.

می‌خوام سردو تاریک باشم...

مثل یه قبر که بوی ناامیدی و تعفن میده.

می‌خوام تلخ و منفور باشم...

مثل قهوه ی مونده از یه صبح ابری.

می‌خوام خفه باشم...

مثل خودم.

این همه تغییر فایده نداشت.

دست از اون همه کار بد کشیدم تا همه چیز خوب شه ولی‌ انگار نه انگار.

مهم نیست...

سیگار حداقل خلافیه که می‌تونم ازش لذت ببرم.

به کسی‌ هم ربطی‌ نداره می‌خوام چه گهی بخورم. از من خاک بر سرتر نبود و نیست انگار.

به جهنم...

آن پیردختر باکره، چه دلتنگ و بی‌ قرار بود...

تا "قیام قیامت" پدرش در آن خاک سرد خفته خواهد ماند.

صبر، صبر، صبر...